Inleiding

Toen ik jaren geleden begon met de mondharmonica dacht ik nog
“hoe moeilijk kan het zijn” ?

Nou dat was een behoorlijke tegenvaller!
Alle beginnersproblemen heb ik ondervonden. Vloekend op mijn eerste harmonica omdat de gaatjes 2 & 3 “vals” waren tot aan mijn snor die steeds vast kwam te zitten in de metalen afdekplaten van de harmonica !
Iemand die geen harmonica speelt heeft misschien geen idee waar dit over gaat, maar mede harmonicaspelers zullen het zeker herkennen 🙂

En dan heb je een harmonica en een lesboek en je gaat beginnen. Je mond is te breed en de harmonica te smal, je blaast en zuigt tot je gaat hyperventileren en het wil maar niet lukken. Na enkele beginnersliedjes zo half / half door te hebben staat er in het boek ineens dat je de toon van het 2e gaatje moet “Buigen” ???

Hoezo “Buigen”, hoe moet dat dan, ………………..herkenbaar ?
Na een korte zoektocht op het Internet kwam ik op de site van het Harmonica Instituut en schreef mij in voor de cursus “Give me some Blues Quick”.
Na het volgen van deze cursus is het muntje bij mij pas echt gevallen en had ik het gevoel dat mijn avontuur met betrekking tot het spelen van de 10-tonige Diatonische harmonica nu echt was begonnen.

De reden dat ik dit hier allemaal zo beschrijf is eenvoudig.
Met alleen maar mijn boeken en Internet was ik waarschijnlijk al lang gestopt met spelen. Omdat ik tijdens de cursus een goede basis aangereikt heb gekregen, is hiermee een goed fundament gelegd om mijn eigen manier van spelen verder te kunnen ontwikkelen.

Tijdens een workshop “Ademhaling en Toon”, gegeven door Ben Bouman, heb ik bijvoorbeeld weer heel veel geleerd over hoe ik, zonder ademnood te krijgen, ontspannen kan spelen. Ook heb ik de eerste beginselen aangereikt gekregen hoe je een mooie toon kunt maken met je mond en de diverse (resonantie) holtes in je hoofd.
Natuurlijk kun je over dit soort zaken lezen op de verschillende, vaak Engelstalige, harmonicasites of wordt het besproken in YouTube filmpjes.
Probleem is, er is dan niemand die je meteen kan corrigeren als je het fout aanleert.
Voor mij persoonlijk heeft de beginnerscursus en de genoemde workshop, gegeven door bekwame en enthousiaste docenten, erg veel bijgedragen aan “mijn” manier van spelen.
Mijn advies is dan ook: zoek als je wilt gaan spelen, iemand die je, zeker aan het begin, kan helpen. Het gaat dan specifiek om de basis, zoals juiste ademhaling en houding, het spelen op een enkel gaatje, e.d. Dit zal je zeker een goede start geven en zul je niet kort na aanvang al weer stoppen omdat het niet zo lukt zoals je gehoopt of gedacht had.

Toen ik begon had ik mijn zinnen gezet op het spelen van Blues. Ik veranderde van de ene methode naar de andere, kocht diverse boeken, maar er zat geen echte progressie in mijn spel. Ik ben namelijk geen harmonicaspeler die een nummer, na het enige malen te hebben gehoord, na kan spelen. Ook improviseren lukt me niet. Ik heb in het begin
houvast nodig, dus ik gebruik nog regelmatig Tabs. De laatste tijd besteed ik ook veel meer tijd aan het spelen op gehoor, ik gebruik dan het programma (op de iMac)
“Music Speed Changer” om het nummer te vertragen en het dan in te oefenen.
Ook voor de MS Windows of voor een tablet/smartphone zijn dit soort programma’s beschikbaar (zie de zij-navigatie onder Categorieën).

In mijn zoektocht kwam ik op de site van Tony Eyers (Harmonica Academy).
Dit is een Engelstalige site, dus kennis van deze taal is wel een must.
Voor mij was dat een plek waar ik mij meteen op mijn gemak voelde en ik kwam daar in aanraking met het spelen van Ierse/Britse/Schotse folk, Bluegrass & O’ Carolan melodieën. Vanaf het moment dat ik daar begon te studeren, maakte ik een enorme progressie door en dat ik zoveel plezier zou hebben in het spelen van dit soort muziek, had ik niet verwacht.

Anekdote:
Mijn moeder, toen 84 jaar oud, vroeg mij bij haar thuis om eens iets voor haar te spelen, ik had haar al eens verteld dat ik eigenlijk altijd wel een harmonica bij me heb.

Ik pakte mijn harmonica en begon wat rifjes te spelen en na een minuutje zag ik dat haar aandacht weer naar de televisie trok en ik er eigenlijk alleen maar voor mijzelf zat.
Dan maar wat anders proberen en ik begon een Beatles nummer in eerste positie te spelen. Direct had ik weer haar aandacht en nadat ik gestopt was met dat nummer zei ze, ach, wat leuk, je kan toch harmonica spelen 🙁

In mijn niet aflatende zoektocht op internet trof ik Brendan Power, ik kocht zijn boek
“Play Irish Music on the Blues Harp”.
Naar mijn gevoel het beste Leerboek wat ik ooit heb aangeschaft, ik oefen nog regelmatig de technieken die daarin staat omschreven. De versieringen (ornamenten) die je vaak hoort binnen de Ierse muziek, staan goed beschreven en er is genoeg oefen stof om je langere tijd bezig te houden.

Regelmatig volg ik een Skype les bij Ben Bouman en door gebruik te maken van zijn kennis, enthousiasme en deskundigheid maak ik steeds weer stapjes in het verbeteren van mijn harmonica spel. Ook volg ik nu en dan workshops van andere ervaren spelers, je steekt er altijd wat van op en het geeft weer nieuwe inzichten om iets op een andere manier te spelen. Een goede plek om kennis op te doen, en natuurlijk te genieten, zijn de maandelijkse bijeenkomsten van de Amsterdam Harmonica Meetup Groep.

Als je helemaal tot hier bent gekomen met lezen, hoop ik dat je de rest van mijn site ook gaat bekijken. Mogelijk kom je nog informatie tegen die je zelf kunt gebruiken.
Je Feedback op- en aanmerkingen via de contactpagina zijn zeer welkom.