Inleiding

Toen ik jaren geleden begon met mondharmonica spelen dacht ik nog
“hoe moeilijk kan het zijn” ?

Nou dat was een behoorlijke tegenvaller!
Alle beginnersproblemen heb ik ondervonden. Mopperen op mijn eerste harmonica omdat de gaatjes 2 & 3 “vals” waren tot aan ergernis omdat mijn snor steeds vast kwam te zitten in de metalen afdekplaten van de harmonica !
Iemand die geen harmonica speelt heeft misschien geen idee waar dit over gaat, maar mede harmonicaspelers zullen het zeker uit hun eerste begin periode herkennen 🙂

En dan, je hebt een harmonica en een lesboek en je gaat vol goede voornemens beginnen.
Je mond lijkt te breed en de harmonica te smal, je blaast en zuigt tot je gaat hyperventileren en het wil maar niet lukken. Na enkele beginnersliedjes zo half/half door te hebben staat er in het lesboek ineens dat je de toon van het 4e gaatje moet “Buigen” ???

Buigen, hoe moet dat dan, ………………..herkenbaar ?
Na een zoektocht op Internet kwam ik op de site van het Harmonica Instituut en schreef mij in voor de beginnerscursus “Give me some Blues Quick” gegeven door Jervis Groeneveld.
Door het volgen van deze cursus is het muntje bij mij pas echt gevallen. Ik had het gevoel dat mijn avontuur, met betrekking tot het spelen van de 10-tonige Diatonische harmonica, nu echt was begonnen.

Met alleen maar lesboeken en Internet (YouTube) was ik waarschijnlijk al lang gestopt met spelen. Omdat ik tijdens deze cursus een solide basis aangereikt heb gekregen, is hiermee een goed fundament gelegd om “mijn” eigen manier van spelen verder te ontwikkelen.

Tijdens een workshop “Ademhaling en Toon”, gegeven door Ben Bouman, heb ik bijvoorbeeld heel veel geleerd over hoe ik, zonder ademnood te krijgen, ontspannen kan (blijven) spelen.
Ook heb ik geleerd hoe je een mooie toon kunt maken, met je mond en de diverse (resonantie) holtes die van nature in je hoofd aanwezig zijn.
Natuurlijk kun je over dit soort zaken lezen op de verschillende, vaak Engelstalige, harmonicasites of wordt het besproken in de vele YouTube harmonica filmpjes.
Echter, er is niemand die je kan/gaat corrigeren als je het fout aanleert!
Voor mij persoonlijk heeft de beginnerscursus, de hierboven genoemde workshop en later de diverse privélessen, gegeven door bekwame en enthousiaste docenten, enorm veel bijgedragen aan “mijn” manier van mondharmonica spelen.
Mijn advies is, zoek als je serieus wilt leren spelen, iemand die je, zeker in het begin, kan helpen. Het gaat dan specifiek over basisvaardigheden, zoals bijvoorbeeld een juiste ademhaling en houding en het leren spelen op een enkel gaatje.
Dit zal je zeker een goede basis geven waardoor je gemotiveerd zal worden om de mondharmonica echt als een volwaardig instrument te gaan zien.

Toen ik net begon met de mondharmonica had ik mijn zinnen gezet op het spelen van Blues.
Ik veranderde van de ene lesmethode naar de andere, maar er kwam geen echte progressie in mijn mondharmonica spel.

Jaren geleden kwam ik op internet de site van Tony Eyers (Harmonica Academy) tegen.
Dit is een Engelstalige site, dus kennis van deze taal is wel nodig.
Voor mij was dit een plek waar ik mij meteen op mijn gemak voelde en kwam daar in aanraking met het spelen van (Ierse/Britse/Schotse) Folk, Bluegrass, O’ Carolan & John Playford melodieën. Vanaf het moment dat ik daar begon te studeren, maakte ik een enorme progressie door. Dat ik zoveel plezier zou hebben in het spelen van dit soort muziek, had ik niet voorzien en heb het spelen van Blues nooit echt meer geprobeerd.

Anekdote:
Mijn moeder, toen 84 jaar oud, vroeg mij bij haar thuis om eens iets voor haar te spelen, ik had haar verteld dat ik eigenlijk altijd wel een harmonica bij me heb.

Ik pakte mijn harmonica en begon wat Blues rifjes te spelen en na een minuutje zag ik dat haar aandacht weer naar de televisie trok en ik eigenlijk alleen nog maar voor mijzelf zat te spelen.
Dan maar wat anders proberen en ik speelde wat Beatles nummers.
Direct had ik weer haar aandacht en nadat ik gestopt was zei ze, ach, wat leuk, je kan toch harmonica spelen 🙁

Toen ik in diezelfde periode de muziek van Brendan Power hoorde, was ik op slag verknocht aan zijn stijl van spelen en ik kocht zijn boek “Play Irish Music on the Blues Harp”.
Naar mijn gevoel het beste Leerboek wat ik ooit heb aangeschaft, ik oefen nog regelmatig de technieken die daarin staan, zoals de versieringen (ornamenten) die je vaak hoort binnen de Ierse muziek. Er is genoeg oefen stof in het boek om je langere tijd bezig te houden.

Als je helemaal tot hier bent gekomen met lezen, hoop ik dat je de rest van mijn site ook gaat bekijken. Mogelijk kom je nog informatie tegen die je zelf kunt gebruiken.
Je Feedback op- en aanmerkingen via de contactpagina zijn zeer welkom.